Zindanlarda Ben...Yo en la Prizion

Zaman akıp giderken, bizi de sürükleyip götürürken peşinden,durup düşünme fırsatı olmuyor insanın bazen. Akıp gidiyor insan da.İşte öyle zamanlarda aşık olursun,öyle zamanlarda ayrılırsın sevgilinden,ölüm gelir öyle zamanlarda bulur seni,öyle zamanlarda mutlusundur,hüzünlüsündür,ya da ne bileyim, öyle zamanlarda eğlenirsin kralmışcasına. En zayıf olduğun an da odur,en güçlü olduğun an da.Yani en insan olduğun zamanlar da.

Zaman öyle hızla akıp giderken her gün tazelerken kendini,sen o akıntıyla yitirirsin tüm tazeliğini.Bir an durup düşündüğünde ise farkettiğin tek şey yarım bırakılmış ya da terk edilmiş başka senlerdir aslında.Onlar bir zindanda bekler,bekler ve bir gün çıkar gelirler karşına.Ne çok şey yaşamışsındır üstüne oysa...Merak edersin sonra,sorarsın kendine,nasıl olurdu diye bir başka ben.Cevap bulamazsın ve çoğu zaman boşver dersin.İşte ben bu sefer boş vermiyorum arkadaş...Hala özlediklerin varsa geride,farklı bir sen varsa orada özellikle, sen de boş verme...