Hayat zaman zaman garip,çoğu zamansa çok garip olabiliyor.İşte bu durumlardan birisi de -belki de en garip olanı- aşık olmaktan korkmaktır.Bu duygu zaten çok çetrefilli ve garip olan aşktan daha garip bir duygudur.Daha hazırlık sınıfında-benim zamanımda ilk okuldan sonra- yeni bir okula alışmaya çalışırken başıma gelmişti ki o zamanlar bu konularda ne yapmam gerektiği konusunda pek fikrim yoktu. Fakat şanslıydım ki aşık olduğum kız da bana karşı aynı duyguları hissediyordu ve biz okul dışında da beraber takılmaya başlamıştık-bu durumun bir ilişkinin çıkma evresi olduğunu bilmeden- ve çoğunlukla yaptığımız şey parka gidip çekirdek çitlemekti.Ama onun da benim de içimde aynı garip korku duygusu vardı ki o kadar tedirgin duruyorduk,bu korkunun nedenini bilmeden.Sonra araya yaz girdi ve onu görebildiğim tek yer evlerinin balkonu oldu o da sadece bir kaç kez.Hayatımda ilk defa okulun başlamasını istiyordum ki bu benim için olağan bir şey değildi.Okul başladığında ise hayatımın ilk büyük hayal kırıklığı ile karşı karşıya kalmış ve onun taşındığını ve şehir dışına gittiğini öğrenmiştim.İşte o zaman anlamıştım bu garip korkuyu neden hissettiğimi.Bu kaybetme korkusuydu...Elinden bir şeyler akıp gider ve sen bazen hiç bir şey yapamazsın'ının korkusuydu bu.Sonra hayatına başkaları girer yeniden aşık olursun ve bu kez bu korkunun neden olduğunu da biliyorsundur.Fakat yine de aynı korkuyu duyarsın.o insana bazen içinden,bazen yüzüne karşı bu gerçeği fısıldarsın:Too afraid to love you...